فراهان آنلاین

باراك اوباما يك نام ميانه دارد-حسين- كه از آن استفاده نمي كند. دليلش ‌هم روشن است؛ آن نام ريشه و سابقه مسلماني او را به ياد مي آورد. ‌رم امانوئل كه توسط اوباما به عنوان رئيس اداره كاخ سفيد انتخاب ‌شده است، او نيز يك نام ميانه دارد: اسرائيل!‌هر چه اوباما مي كوشد نام ميانه اش را پنهان كند، نام ميانه رم مثل شتر ‌بر بالاي مناره آشكار است.‌چرا اوباما در نخستين انتخاب چنين نشانه اي را به آمريكا و اسرائيل و ‌مسلمانان و همه جهان نـشـان داد؟ چه ضرورتي داشت كه او موقعيت ‌كلـيـدي مـديـريـت كـاخ سفيد را به يك يهودي صهيونيست واگذار كند؟‌‌‌پدر رم در بيت المقدس متولد شده است. او از اعضاي گروه تروريستي " ‌ايرگون" بوده است. نام" رم اسرائيل" به خوبي نشانه گرايش و آرمان ‌اوست. نكته قابل توجه اين بود؛ پس از انتصاب رم( كه دوستانش او را به ‌دليل تندي وتيزي اش رمبو مي نامند) پدرش در مصاحبه با روزنـامـه ‌اسـرائـيلـي مـعـاريـو گـفـت:" او مـي‌تواند بر رئيس جمهور تاثير بگذارد و ‌رئيس جمهور از اسرائيل حمايت كند. او كه عرب نيست! به كاخ ‌سفيد بـراي تميـز كـردن كـف زميـن كـه نرفته است!"‌‌‌مي بينيد چه تحقير و كينه اي در همين عبارت موج مي زند.‌بي سبب نبود كه روزنامه " ها آرتص" تيتر زد كـه:" آدم مـا در كاخ سفيد!"‌انتخاب رم اسرائيل امانوئل كاملا با محاسبه و سنجيده صورت گرفته ‌است. در 20 سپتامبر سال 2005 نشست معنا داري در واشنگتن برگزار شد. نشست در مورد كمك به بيماراني بود كه صرع دارند. قرار بود ‌افراد به اين منظور جمع شوند و كمك كنند. از سوي ديگر اين نشست در باره رم امانوئل هم بود تا به اصطلاح او را وسط بگذارند و با نكته و طنز ‌مسخره اش كنند. آمريكايي ها از اصطلاح" سرخ كردن" در اين مورد ‌استفاده مي‌كنند. نكاتي كه هيلاري كلينتون و اوباما در باره رم در آن ‌جلسه گفتند، گرچه به زبان طنز و تمسخر بود اما حقايقي را در بر داشت. ‌هيلاري اشـاره كـرد كـه رم در كـاخ سفيد دوست داشت به كلينتون زبان ‌عبري ياد بدهد! و براي آموختن استفاده از سلاح يوزي به اسرائيل مي ‌رفت.‌نكته هاي اوبــامــا فــراتــر بــود. الــبـته همان صحبت اوباما به تـنـهـايـي گواه است ‌كه ما با چه هوش سرشار و پر جرقه‌اي روبرو هستيم. نكته محوري سخن ‌اوباما اين بود:‌‌" شايد بسياري ندانند، رم سال ها تمرين كرده تا رقص باله ‌بياموزد. او به خوبي ياد گرفته كه شهريار ماكياول را با باله ‌برقصد! بجهد، چرخ بزند و با سرانگشت پاها جوري حركت كند كه ‌كسي سر در نمي آورد مي خواهد به چپ برود يا به راست!‌ببينيد اصلا مي شد تصور كرد كه يك نفر با يك اسم عوضي مثل ‌او- رم امانوئل- نماينده كنگره بشود!"‌او نه تنها به ده فرمان تورات باور دارد، بلكه با آنها زندگي مي ‌كند. تورات مي گويد:" كسي را به قتل مرسان" رم خودش يك ‌هدف است. تورات مي گويد:" طمع نداشته باش" حقيقتا اين ‌دستور براي رم ضرورت دارد."‌‌پس از آن اوباما دقيقا به خانواده رم و پدرش اشاره مي كند. پيداست آنها را از نزديك و به دقت مـي شناسد. به عبارت ديگر مي خواهم بگويم ‌انتخاب رم به عنوان يك يهودي صهيونيست كاملا سنجيده صورت گرفته ‌است. اوباما يكي از مواضع مهمش در نقد بوش، انتقاد از اشغال عراق ‌بوده است. رم از اشغال عراق حمايت كرد.‌حتي فراتر از آن، زماني كه كلينتون بر دولت اسرائيل فشار مي آورد تا ‌حقوق فلسطيني ها را آن هم اندكي بپذيرند، مـاجـراي مـونيكـا لـوينسكـي ‌پيش آمد. يكي از كارگردانان پشت صحنه آن ماجرا، رم امانوئل بود. در آغاز ‌لوينسكي را به عنوان همكار افتخاري و بدون پرداخت حقوق به كاخ سفيد ‌آوردند و مدتي بعد كارمند كاخ سفيد شد. سخن بر سر اين بود كه ‌اســـرائـيـــل مكـالمـات تلفنـي كلينتـون را شنـودمي كرد...‌‌‌هنوز هم برخي باور دارند كه رم براي موساد كار مي كند. با توجه به ‌تمامي اين نكات و البته بسياري از نكته ها و اطلاعاتي كه در اخـتـيـار مـا ‌نيست، چرا اوباما در نخستين انــتــخــاب هــمــكـار درجه اول خود، رم را برگزيده ‌است؟پاسخ روشن است. اسرائيل آنچنان در مغز استخوان دولت و حكومت ‌آمريكا نفوذ كرده است كـه وقـتي جمهوري خواهان و نئـوكان ها حاكم شـدنـد، ‌شـاهـد حـضـور بـسـيـار پــررنــگ يهـوديـان صهيـونيست در دولت بوش بوديم. اوباما ‌هم كه با شـعار تغيير آمده است، در نخستين انتصاب رَم امانوئل را برگزيده است.‌‌‌آن نكته اي كه اوباما در باره رابطه رقص باله و سياست و شهريار ماكياول ‌گفت، بيش از اين كه در مورد رم امانوئل صادق باشد، در باره خود ‌اوباما مصداق دارد.‌بينننده سرشار از شگفتي از رقص بالريني ا ست كه نمي داند مي خواهد ‌به كدام سو برود. به قول فـردوسـي: »چـپ آوازه افكنـد و از راسـت شـد«!‌‌‌رم امانوئل در باره رابطه آمريكا و اسرائيل تعبير مهمي دارد. نمي گويد ‌رابطه استراتژيك است و يا آمريكا و اسرائيل متحدند. مي گويد رابطه ‌آمريكا و اسرائيل" رابطه حياتي" است. مثل مغز و قلب انسان كه با هم ‌رابطه حياتي دارند و دوام هر يك بدون ديگري در بدن يك انسان متصور ‌نيست. مگر زندگي نـبـاتـي.‌پـيـداسـت در دولـت اوبـامـا، مـا با قرائت تازه اي از شهريار ماكياول روبرو ‌هستيم. اين بار اداره اوباما در يك رقص باله، شهريار را نمايش مي دهد.‌